Činjenice

NOVI BEOGRAD
u brojkama – zanimljivosti

Novi Beograd leži na ušću Save u Dunav, dve velike reke, najvećoj regionalnoj i drugoj po dužini evropskoj reci.
Nadmorska visina iznosi 74–78 m. Nivo Save ima prosečnu visinu 70 m, a najviši deo Bežanijske kose diže se do 110 m apsolutne visine.
Teritorija opštine obuhvata površinu od 4.096 hektara. Novom Beogradu pripada i rečno ostrvo Ada međica, na kojem se nalazi 200 splavova i 86 sojenica.
Dunav je kod Zemuna širok oko 700, a Sava pri ušću 260 m. Dunav je ispred ušća Save dubok 22, a Sava pred Dunavom 20 m.
Novi Beograd i njegova okolina imaju umerenokontinentalnu klimu sa četiri godišnja doba. Osunčan je 2.173 sata godišnje ili prosečno 6 sati dnevno preko cele godine. Srednja godišnja temperatura Novog Beograda je 11,7 °C. Najtopliji mesec je juli (22,1°C 9. Najniža temperatura izmerena je u Beogradu 10. januara 1893. godine (-26,2 °C), a najviša 24. jula 2007. godine (43,6 °C). Broj dana sa temperaturom višom od 30 °C , tzv. tropskih dana, u proseku je 31, a letnjih dana sa temperaturom višom od 25 °C je 95 u godini. U Beogradu prosečno bude između 30 i 40 dana sa snegom. Najhladnija zima u Beogradu bila je 1928. i 1929. godine, kada se živa u termometrima spustila na rekordnih 25,5 stepeni ispod nule, zima 2006/07 bila je najtoplija od kada postoje merenja. Srednja dnevna temperatura bila je 6,2 stepena, što je za ceo stepen više od dosadašnjeg rekorda zabeleženog 1997. i 1998. godine.
U gradu najčešće duvaju jugoistočni ili istočni vetar, poznatiji kao košava, i severozapadni vetar. Košava duva tri, sedam ili dvadeset jedan dan, prosečnom brzinom 25–43 km/h, a u pojedinim udarima dostiže brzinu od 130 km/h. Sredinom dvadesetog veka, u periodu od 11. oktobra do 1. novembra 1953. godine, zabeleženo je neprekidno duvanje orkanskog vetra čak 31 dan.
* * *
Mesto na kojem je 1827. godine izgrađen hram Svetog velikomučenika Georgija zvalo se nekada Donje polje, jer je to bila najniža kota priobalja Save. Pored crkve u to vreme tekla je reka Galovica. Priča se da su alasi, kada bi se Sava udružena s Galovicom izlila, vezivali čamce za portu crkve. Reke Galovice više nema jer je preko Surčina odvedena u Savu.
Posle Drugog svetskog rata većina projekata za rekonstrukciju ili izgradnju novih gradova u svetu bila je zasnovana na postulatima koje je Le Korbizije postavio u Atinskoj povelji, objavljenoj u Parizu 1943. godine. Atinska povelja utemeljena je na konceptu ozarenog grada – grada sunca, prostora i zelenila – i konceptu funkcionalnog grada, prema kojem se funkcije grada svode na četiri osnovne aktivnosti: stanovanje, rad, rekreacija i sobraćaj. Po principima Atinske povelje izgrađeni su Čandigar (Generalni plan uradio je Le Korbizije, 1950), Novi Beograd (izgrađen po modifikovanoj Le Korbizijeovoj doktrini), Brazilija ( plan je uradio Lusio Kosta, 1957), Velenje, univerzitetski gradovi u Bagdadu, Meksiku, Kini i drugim zemljama.
Prvi podzemni pešački prelaz u Beogradu izgrađen je u Novom Beogradu ispod Bulevara Lenjina (danas Bulevar M. Pupina), u bloku 21. Po početku gradnje stariji je od podzemnog prolaza na Terazijama i Zelenom vencu u Beogradu, ali je po puštanju u promet mlađi od terazijskog prolaza.
Prvi arhitektonsko-urbanistički kompleks u Novom Beogradu realizovan je 1937. godine. To je Sajmište, izgrađeno u duhu moderne arhitekture.
popularno nazvanog „Paviljoni“.
Arhitekti Branislav Jovin, Predrag Ljubičić i inženjer Stevan Milinković dobili su Oktobarsku nagradu 1967. godine za oblikovanje Savskog keja.
Novi Beograd ima 171 zgradu višu od 9 spratova.

Prvi oblakoder, Palatu Beograd“ visoku 101 m, srpska prestonica dobila je 1974. godine prema projektu arhitekte Branka Pešića. Od tada do danas nikle su još dve zgrade koje prevazilaze njenu visinu. Obe se nalaze u Novom Beogradu: Poslovni centar „Ušće“ (bivša zgrada CK) – visoka je 106 m, a sa antenskim stubom 136 m i Zapadna kapija Beograda sa 115 m.

Ukupna dužina biciklističkih staza u Beogradu je 55,6 km, od toga na Novom Beogradu 36,3 km.

Sedamdesetih godina prošlog veka Novim Beogradom vozili su autobusi koji su, kao osnovnu oznaku imali broj „16“, a uz njega je bilo priključeni neko slovo, pa je, na primer „16A“ vozio je do bloka 37 i 38., „16B“ do bloka 61 i tako u krug, a „16G“ posle Brankovog mosta skretao u Ulicu Milentija Popovića.

* * *
Ime Novi Beograd prvi put se pominje 1924. godine, kada je Petar Kokotović, zemljoradnik iz Bežanije, otvorio kafanu „Novi Beograd“ u Ulici Tošin bunar.
U želji da se izdvoje iz arhitektonske monotonije i da se identifikuju sa svojim okruženjem, Novobeograđani su pojedinim novim zgradama ili grupacijama davali različita imena. Neki od ovih naziva su opšteprihvaćeni, a neki su u upotrebi samo u lokalnim okvirima.
Evo nekoliko primera: „Šest kaplara“, grupacija solitera u bloku 21, na samom prilazu iz starog dela grada; dobili su naziv zbog svog čvrstog poretka, ali i činjenice da su ti stanovi dodeljeni vojnim licima; „Kineski zid“, zgrada u bloku 8; „Tri sestre“, identični soliteri u blizini Fontane, povezani međusobno nadstrešnicom u nivou prizemlja; „Potkovica“, zgrada u Bloku 28, čiji poluotvoren prstenast oblik podseća na potkovicu; „Televizorke“, zgrade u Bloku 28, koje su naziv dobile po karakterističnim prozorskim otvorima; „Mercedesi“, dva solitera u Bloku 38, koji su tako postavljeni da iz vazduha podsećaju na zaštitni znak poznate Nemačke fabrike automobila; „Zapadna kapija Beograda“, dva istovetna solitera, pored autoputa na prilazu Novom Beogradu, spojena na gornjim etažama, čime podsećaju na kapiju. Nazivu je sigurno doprineo i položaj zgrade (uz autoput, na prilazu Novom Beogradu iz pravca Novog Sada); „Pendrek” (naseljena uglavnom pripadnicima policije), „Sirotica” (stanovi dobijeni iz Fonda solidarnosti) i „Besna kobila” (zgrada u kojoj su živeli imućniji stanovnici) u Mesnoj zajednici „Studentski grad”, pored Ulice Tošin bunar.
Premda nisu tako karakteristični kao navedeni nazivi, odomaćili su se još neki nazivi pojedinih zgrada ili grupacije međusobno sličnih zgrada ili prostora. To su: „Paviljoni“, „Napolitanke“, „Generalice“, Stari aerodrom, Grad Sunca i dr. Nazivi pojedinih zgrada polako odumiru ili ih upotrebljavaju uglavnom stariji sugrađani: CK, Siv, Siv 2 i 3, Stari Merkator.
Novobeograđanima je i sâm naziv njihovog grada zvučao glomazno, staromodno i nepraktično pa je vremenom prerastao u Novak ili Novać.
* * *
U Novom Beogradu nalaze se ambasade Slovačke, Japana, Australije i Ujedinjenih Arapskih Emirata.
* * *
Na prostoru na kojem se danas nalazi Erport siti (Airport City Belgrade) nekada se nalazio prvi aerodrom u Beogradu. Gradnja aerodroma „Beograd“ počela je 1922. godine, a svečano je otvoren 25. marta 1927. godine. Imao je četiri piste. Prvi komercijalni let u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca obavljen je 15. februara 1928. godine na liniji Beograd–Zagreb. Let avionom Potez 29 trajao je dva sata i 20 minuta. U aprilu 1941. godine na njemu je bila smeštena 51. grupa VI lovačkog puka koja je branila Beograd. Za vreme Drugog svetskog rata nemačka vojska izgradila je pistu dužine 1600 m. Posle rata aerodrom je korišćen za civilno i vojno vazduhoplovsto. Početkom pedesetih godina prošlog veka produžena je pista, tako da je mogla da primi najveće avione u to vreme. Već krajem pedesetih godina aerodrom je postao smetnja ubrzanoj izgradnji Novog Beograda, pa je donesena odluka o izgradnji novog, modernog aerodroma u Surčinu, a stari aerodrom prestaje da radi 1964. godine.
Erport siti Beograd u bloku 65 prvi je poslovni park u Srbiji. OECD je 2006. proglasio ovaj projekat za najbolju greenfield investiciju u regionu.

Na Bežanijskoj kosi 2000. godine otvorena je prva privatna pijaca u Beogradu, površine 5.500 m² sa 320 tezgi. Investitor pijace je GP „Vegrap“.
U Novom Beogradu nalazi se najduža stambena zgrada u Srbiji: hiljadu metara dugačka, devetokraka meandrirana zgrada u bloku 21. U njoj se nalazi 795 stanova, ima 62 ulaza, 5.152 prozora i 6.380 vrata. U ovoj zgradi živi oko 3.500 ljudi.
Najstarija ulica u Novom Beogradu je Tošin bunar. Više puta menjala je naziv, i to; pre 1897–1942. godine zvala se Tošin bunar, od 1942. do 1944. Ulica Hermana Geringa, od 1944. do 1947. Tošin bunar, od 1947–1951. Donbanska, a od 1951. do danas ponovo dobija prvobitni naziv Tošin bunar.
Zanimljiv je podatak kako je predeo ispod Bežanijske kose dobio naziv Tošin bunar. Toša Apostolović bio je trgovac u Zemunu i poslovi su mu išli dobro, pa se brzo obogatio i stekao ugled. Toša je slabo video. Jedne noći usnio je da voda iz bunara na Bežanijskoj kosi, gde su bili dobri vinogradi, ima lekovitu moć. Rešio je da na svom imanju blizu sadašnjeg Studentskog grada iskopa bunar. Popeo se na plato Bežanijske kose i sa gornje ivice pustio bure niz padinu. Tamo gde se bure zaustavilo, tu je Toša iskopao bunar. Umivao se vodom sa tog bunara i uspeo je da izleči oči. U znak zahvalnosti Toša je svoj posed darivao Crkvenoj srpskoj opštini u Zemunu. Od izgradnje bunara ovaj kraj dobio je ime Tošin bunar. San i lek za oči mogu biti izmišljena priča ili legenda, ali je istina da je Toša Apostolović na svom imanju ispod Bežanijske kose iskopao prvi bunar i da je to imanje poklonio Crkvi.
* * *
Prva peščana plaža u Beogradu nikla je četrdesetih godina prošlog veka na delu između Brankovog i Starog savkog mosta. Plaža je dobila naziv „Nica” po istoimenoj kafani koja se nalazila na mestu današnjeg restorana „Ušće”. Nakon Drugog svetskog rata. „Nica” je bila omiljeno mesto Beograđana. Plaža je imala ljuljaške, ringišpil i kabine za presvlačenje. Momci su se kupali u tada modernim „tarzankama” i „maratonkama”, a žene su, u kostimima od štampanog platna, pokrivale veći deo tela. Avgusta sedamdesetih godina prošlog veka, plaža je izbetonirana. Na levoj obali Save postojala su još dva nezvanična i nueređena kupališta. „Bombaj“, na nekoliko stotina metara od crpne stanice „Petrac“ i na ušću Save u Dunav.
* * *
Pored Velikog ratnog ostrva nalazi se i Malo ratno ostrvo ili Konjsko, kako su ga nekad zvali. Naziv je dobio po tome što su tu uskoci povremeno čuvali konje.
* * *

Na čelu Gradske opštine Novi Beograd za proteklih šest decenija bilo je 15 predsednika. Neki su bili na funkciji vrlo kratko, godinu – dve, a drugi i do 10 godina. Najkraći mandat imao je Živko Vladisavljević, koji je bio predsednik od 26.05.1955 do 31.07.1956. godine. Čedomir Ždrnja najduže je vladao opštinom 10 godina, 10 meseci i 15 dana.

Predsednici su bili različitih profesija, najčešće su bili ekonomisti i pravnici. Bilo je i KV radnika, ali i tri doktora nauka (Živko Vladisavljević, Novica Blagojević i Aleksandar Šapić).

Svega tri predsednika najmnogoljudnije opštine rođeni su u Beogradu, Živko Vladisavljević, Nenad Milenković i Aleksandar Šapić. Kada su birani za predsednika imali su od 34 do 53 godine, a najmlađi izabrani predsednici su Živko Vladisavljević i Aleksandar Šapić, koji su izabrani sa 33, odnosno 34 godine.

Za prvog čoveka opštine, birani su samo muškarci. Samo je jedna dama izabrana za zamenika predsednika, ali su zato tri žene birane za domaćina opštinske slave, koja je uvedena 2000. godine.
* * *
Čedomir Ždrnja najduže je bio predsednik opštine: 10 godina, 10 meseci i 15 dana.
Zoran S. Stamenković najduže je bio sekretar Skupštine opštine: 22 godine, 4 meseca i 24 dana. Od 24. juna 2016. ponovo je postavljen za sekretara.
Živan Obrenović najduže je bio odbornik Skupštine opštine: 16 godina i 3 meseca.
Prvi: predsednik opštine – Stevan Galogaža; predsednik Izvršnog saveta – Dragoljub Glišić; predsednik Skupštine opštine – Živan Obrenović; sekretar Skupštine opštine – Nada Tošaiski; načelnik Opštinske uprave – Đorđe Popac; glavni arhitekta opštine – Ivana Milenković; opštinski menadžer – Aleksandar Joksić; pomoćnik predsednika opštine – Miloš Hetlerović; PR opštine – Darko Mišić, šef Kabineta predsednika opštine – Anka Vukelić i prvo ovlašćeno lice za postupanje po zahtevu za slobodan pristup informacijama od javnog značaja – Zoran Stamenković.
Domaćini opštinske slave su ugledne ličnosti iz javnog života. Dosadašnji domaćini bili su: Željko Ožegović, predsednik opštine; Predrag Marković, književnik; Mihajlo Pantić, novobeogradski pisac; Darko Čukić, direktor JUBMES banke, Darko Babić, generalni direktor kompanije DHL International d.o.o., Vladan Pirivatrić, generalni direktor kompanije Energoprojekt holding a.d., Toplica Spasojević, poznati biznismen, osnivač i predsednik „ITM grupe“, Nenad Milenković, predsednik opštine, Maja Stefanović, direktor Predškolske ustanove „11. april“, Ana Vrbanec, direktorka Novobeogradske kulturne mreže, prim. dr sc med. Tatjana Radosavljević, direktorka Lekarske komore Srbije, Aleksandar Šapić, predsednik opštine i Nemanja Cabunac, zamenik predsednika opštine.
* * *
Pre šest decenija, opština Novi Beograd započela je saradnju sa opštinama iz inostranstva. Kao rezultat te saradnje je potpisivanje Povelje o bratimljenju, koju su potpisali Novica Blagojević, potredsednik opštine Novi Beograd i general Pjer Bilot, poslanik opštine Kretej 25.101973. godine. Jedna manja ulica i skver u pariskoj opštini Kretej nose naziv „Novi Beograd“. Do sada su potpisane dve povelje o bratimljenju i osam o saradnji.
* * *
Oktobra 1997. godine napravljena je i postavljena internet prezentacija opštine.

* * *

1998. izdata su dva prigodna koverta s novobeogradskim motivima akademskog slikara Marine Kalezić. Na Dan opštine korišćen je i prigodan poštanski žig sa amblemom Novog Beograda. Štampana je i dopisnica u tiraži od 200.000 primeraka.
* * *
Drama Samjuela Beketa Čekajući Godoa izvedena je prvi put na Starom sajmištu, nekoliko meseci posle zabrane, u ateljeu Miće Popovića. Premijera je izvedena 1956. godine u staroj zgradi Borbe i predstavlja pravi početak rada Ateljea 212. Izvođenjem ovog komada rodilo se i avangardno pozorište, kao nagoveštaj novog doba u umetnosti.
* * *
Bioskopi na Novom Beogradu u 1961. godini raspolagali su sa 1.782 sedišta, što znači jedno sedište na oko 22 stanovnika.
Iz studija na Beogradskom sajmu, koji se tada nalazio na prostoru današnjeg Starog sajmišta, 1938. godine emitovan je prvi televizijski snimak za veliki paviljon, gde je publika mogla da prati različite zabavne tačke. Zahvaljujući ovoj atrakciji, jesenji beogradski sajam okončan je rekordnom posetom od 200.000 ljudi.
* * *
Pre nego što je 1948. počela izgradnja Novog Beograda, postojale su dve kafane koje su nosile naziv „Novi Beograd“. Jedna se nalazila na Čuburi i bila je poznata po dobroj kuhinji i ciganskoj muzici, a druga u Novom Beogradu, U Ulici Tošin bunar, koju je 1924. g. otvorio Petar Kokotović, ugledni zemljoradnik. Danas, kafana sa tim nazivom nalazi se u Beču. Kragujevčanin Momčilo Nikolić otvorio je kafanu-kafić pre 32 godine i dao joj to ime, da privuče mušterije iz tadašnje Jugoslavije. Kafana pored (koja se sad zove „Maria“) se zvala „Sarajevo.

* * *
Kada je izgrađen „Sava centar“ svrstao se među pet najvećih kongresnih centara u svetu. Danas je među pet najvećih, ali u Evropi. U ovoj ustanovi do sada je održano više od 9.700 domaćih i međunarodnih skupova, kao i oko 20.000 kulturnih manifestacija i događaja kojima je prisustvovalo više od deset miliona posetilaca. U njemu se već godinama održavaju značajne kulturne manifestacije, kao što su: FEST, BEMUS, BITEF i dr. U Velikoj dvorani nastupao je veliki broj svetski priznatih umetnika, kao što su Hose Kareras, Vladimir Aškenazi, Toto Kutinjo, Lu Rid, B. B. King, Džipsi Kings, Monserat Kabalje, Džo Satrijani i dr. Grupa Legende je 22. godinu zaredom održala 55 koncerata u Velikoj dvorani.
* * *
Kombank arena je najveća dvorana u ovom delu Evrope. Zvanično, kapacitet joj je 19.982 mesta. Po veličini zauzima peto mesto u Evropi, iza SCC „Peterburški“ – Rusija (25.000), doma „Sinan Erdem“ – Turska (22.500), Sportske palate „Merksem“ – Belgija (21.000) i Keln arene – Nemačka (20.000). Površina je 48.000 kvadratnih metara, raspoređenih u šest etaža. U dvorani je 68 luksuznih loža, koje mogu da prime 768 posetilaca i VIP salon sa 38 mesta.
Zdravko Čolić je prvi pevač koji je održao koncert u Beogradskoj (danas Kombank) areni, pred 25.000 gledalaca.
U Kombank areni, od 20. do 24. maja 2008. godine, održano je 53. takmičenje za „Pesmu Evrovizije“. U konkurenciji takmičara iz 43. zemlje, što predstavlja rekordan broj do sada, pobedio je Rus Dima Bilan s pesmom „Believe“.
Finale Svetske lige u odbojci između Srbije i Brazila, 26. jula, u Beogradskoj areni gledalo je 22.680 gledalaca, što je rekord takmičenja i naše najveće dvorane.
Finalna utakmica prvenstva sveta za rukometašice izneđu domaćina Srbije i Brazila, odigrana 22.12.2013. godine u Beogradskoj areni, biće upamćena kao najgledanija u istoriji ženskog rukometa. Meč je odigran pred rekordnih 19.467 gledalaca.
Teniska reprezentacija Srbije, u sastavu Novak Đoković, Viktor Troicki, Janko Tipsarević i Nenad Zimonjić, osvojila je 5. decembra 2010. godine prvi put Dejvis kup, pobedom nad Francuskom U Beogradskoj areni. Time je Srbija postala 13. zemlja koja je osvojila „salataru“, jedno od najcenjenijih znamenja za timsko dostignuće u sportu, za više od sto godina postojanja.

Slavni italijanski tenor Andrea Bočelija pevao je 10. maja 2013. godine na najvećoj ikada postavljenoj bini u Kombank areni, na kojoj je ,pored njega, nastupilo još 219 izvođača (150 članoava Akademskog hora „Obilić“ i 69 muzičara simfonijskog orkestra Camerata Serbica).

Postavljanje mozaika u Beogradskoj areni sastavljenog od 137.264 fotografija osmeha, 15. oktobra 2009. godine, Srbija je zajedno sa pokretačem akcije žvakačim gumama Orbit beležila obaranje Ginisovog rekorda. U kampanji „Mi sakupljamo osmehe, treba nam i tvoj“, građani Srbije su u periodu od 1. marta do 20. septembra 2009. sakupljali „nasmejane“ fotografije od kojih je sačinjen najveći mozaik osmeha na svetu, koji zauzima 930 kvadratnih metara. Ovim mozaikom Srbija je oborila rekord koji ji 2008. godine postavljen u Birmingenu u Velikoj Britaniji.

Posle deset godina Beograd je po drugi put bio domaćin Evropskog prvenstva u vaterpolu koje je održano u Kombank areni od 10-23. januara 2016. godine. Na Evropskom prvenstvu 1995. u Beču je, takođe, igrano u montažnom bazenu, ali je on bio postavljen na fudbalskom stadionu u Prateru, iza gola, na kojoj su bili gledaoci. Vaterpolisti su se, da bi ušli u njega, peli kao bokseri kad ulaze u ring. Finale između Srbije i Crne Gore u Areni je pratilo je 18.473 navijača. Evropsko finale je postalo najposećenija utakmica u istoriji, a dosadašnji rekord je držao dvoboj za zlato između Mađarske i Rusije na Olimpijskim igrama 2000. godine u Sidneju, koji je posmatralo 17.000 gledalaca.

Na Evropskom prvenstvu u futsalu, koje održano od 2-13. februara 2016. godine u Beogradskoj areni, pao je rekord u broju gledalaca na otvaranju prvenstva. Premijernu utakmicu između Srbije i Slovenije gledalo je preko 11.000 navijača. Ovom brojkom je oboren rekord sa otvaranja EP 2012. u Zagrebu, kada je duel između Hrvatske i Rumunije pratilo 8.000 navijača.

* * *
Hala sportova je najstariji sportski objekat u Novom Beogradu. U hali su gostovale mnoge domaće i inostrane muzičke zvezde. Godinama je u njoj svirala „Riblja čorba”, ali su nastupali i Brajan Adams, „Zabranjeno pušenje”, „Kud idijoti”, „Motorhed” „Soulflaj” i drugi. U periodu od 1970 do 1990 u njoj su se održavale utakmice košarkaškog kluba Partizan. U njoj su igrali naši slavni košarkaši: Kićanović, Slavnić, Dalipagić, Divac, Đorđević, Danilović i dr. Skupština opštine je 29. decembra 2015. godine donela odluku da se Hala sportova zove po Ranku Žeravici, legendarnom treneru.

Najpoznatiji „teniski bazen“ na svetu nalazi se u Sportskom centru „11. april“ na Bežanijskoj kosi. Odatle su se u tenisku orbitu vinuli Ana Ivanović i Janko Tipsarević. Pre njih, u bazenu je plivao Aleksandar Šapić, poznati vaterpolista i sadašnji predsednik opštine.
Najpoznatiji basket teren na Novom Beogradu je „Ranč”, koji se nalazi u bloku 2, neposredno pored starog Merkatora. Na njemu su stasale mnogobrojne generacije, a od poznatijih tu su načinili svoje prve košarkaške korake Jarići, Moka Slavnić je igrao „dva na dva”, a Aleksandar Đorđević je uvežbavao trojke.
Na novobeogradskoj stazi kraj Save, tri sezone, 1967, 1968. i 1969. godine, održane su međunarodne trke putničkih automobila. Posebna atrakcija je bila trka jednoseda, automobila „formule fau“, veoma popularno trkačko vozilo krajem šezdesetih u svetu, sa serijskim motorima „Folksvagena“ od 1300 kubika. U okviru velike nagrade Beograda, pod nazivom „Formula 5”, 1969. godine održana je trka koja je okupila mnoge šampione. Među njima je bio i dvadesetogodišnji austrijski vozač Niki Lauda, budući trostruki šampion sveta, koji je zauzeo drugo mesto iako je vodio do krug pred kraj, jer se u poslednjem krugu okrenuo na stazi i omućio pratiocu Panklu da ga prestigne. Te sezone takmičenje je pratilo oko 40.000 ljubitelja automobilizma uz direktan televizijski prenos.

Davne 1986, Jugoslavija je postala svetski prvak u vaterpolu, Ivan Lendl je osvojio svoj drugi Rolan Garos, a grupa teniskih entuzijasta, predvođena inicijatorom Mirkom Ratkovićem, 25. oktobra, osnovala je teniski klub i izabrala Mirka Ratkovića za predsednika kluba. Beograd je tada imao samo 20 terena, a Poreč 150. U jesen 1988. organizovan je prvi klupski turnir na betonskom terenu u školskom dvorištu, a pobednik je bio profesor Zoran Brka Pavlović. Prve turnire za mlađe kategorije na terenima kluba odigrali su Janko Tipsarević, Nikola Ćaćić, Duci Lajović, Jelena janković, Ana Timotić. Klub je organizovao i profesionalne turnire iz serije FUTURES, a prve bodove osvojili su Boris Pašanski, Darko Madžaroski, Ilija Bozoljac, Viktor Troicki.

* * *
Prvi put u 45 godina dugoj karijeri, legendarna rokenrol grupa „Rolingstonsi“ održala je 14. jula 2007. godine koncert u Beogradu, na Ušću. Mik Džeger, Kit Ričards, Roni Vud i Čarli Vots izveli su 18 pesama pred 50.000 posetilaca.
Najveća pop ikona današnjice, Madona Luiza Čikone, 24. avgusta 2009. godine održala je na Ušću spektakularan koncert pred oko 30.000 obožavalaca u okviru svetske turneje „Sticky & Sweet“.

* * *

NOVOBEOGRADSKI ZNAKOVI
Amblem – simbolična figura (predmet ili slika simboličkog karaktera) koja služi da se na figurativan, simboličan način izrazi jedna misao).
Ambleme imaju države, političke partije i druge organizacije, razne institucije itd.Državni amblemi su zastava i grb.

Grb – simbolički znak jedne države, vladara, grada, pojedinaca i dr.

Istorija nastanka zaštitnog znaka Novog Beograda počinje krajem sedamdesetih godina prošlog veka. Obeležavajući jubilarnu tridesetogodišnjicu od početka izgradnje Novog Beograda, Skupština opštine je 22. marta 1977. godine donela Odluku o ustanovljenju društvenog priznanja povodom tridesetogodišljice izgradnje Novog Beograda. Odlukom je ustanovljena plaketa „ Novi Beograd 1948-1978“.
Plaketa je pravougaonog oblika zaobljenih uglova. Na levoj strani se nalaze figure žene i muškarca sa lopatom i krampom, koji predstavljaju brigadire i simbolizuju radne brigade na izgradnji Novog Beograda. Desno je spomenik Meštrovićevog pobednika, kao simbol grada Beograda. Ispod Pobednika je ispisan naziv opštine, a desno godine 1948-1978., godine početka izgradnje i jubileja Novog Beograda. U pozadini se vide siluete solitera, koji predstavljaju novi, moderan grad na levoj obali Save.
U nedostatku zvaničnog znaka Novog Beograda, ova plaketa se posle jubileja koristila kao znak opštine. Na različitim dokumentima i publikacijama koje je izdavala Skupština opštine korišćen je znak, s tim da su izvršene izmene na njemu: brisane su godine, 1978. godina je zamenjena sa godinom kada je upotrebljavan znak i sl. Znak su, u izmenjenom obliku, prihvatile i razne ustanove i organizacije.
U želji da se komunikacija opštine sa javnošću odvija na prepoznatljiv način, sredinom 90-tih, pokrenuta je inicijativa za izradu vizuelnog identiteta i simbola (grb ili amblem).
Skupština opštine Novi Beograd na sednici održanoj 28.12.1995. donela je Odluku o pristupanju izradi amblema opštine Novi Beograd, koji bi na simboličan način vizuelno izrazio bitne karakteristike Novog Beograda.
Izvršni odbor je na sednici 24.01.1996. godine imenovao Konkursnu komisiju u sastavu: predsednik i sekretar Skupštine opštine Čedomir Ždrnja i Zoran Stamenković, profesori Fakulteta primenjenih umetnosti i dizajna: Stjepan Fileki; Miloš Ćirić i Aleksandar Pajvančić.
Na pozivni konkurs su pozvane sledeće agencije: Partner, Profi desing group, SAATCHI & SAATCHI, NO NAME i IDOLS & FRIENDS.
Konkursna komisija je na sednici održanoj 20. maja 1996. godine razmatrala pristigle radove. Tom prilikom među članovima Komisije je došlo do podeljenog mišljenja i dileme da li opština treba da ima amblem ili grb. I za jedno i drugo mišljenje izneti su mnogobrojni argumenti. Komisija je donela odluku da se ne usvoji ni jedno predloženo rešenje.
Izvršni odbor je 9.07.19996. godine izabrao novu Konkursnu komisiju za izradu amblema opštine u sastavu: Čedomir Ždrnja, predsednik Skupštine opštine; Radomir Vuković, diplomirani arhitekta – dizajner; Zoran Blažica, akademski dizajner; Rastko Ćirić, profesor Fakulteta primenjenih umetnosti i dizajna; Milorad Vukomanović-Mišel, akademski keramičar i Zoran Stamenković, sekretar Skupštine opštine.
Pozivni konkurs je raspisan novembra 1977. godine i pozvani su : Slavimir Stojanović, Borut Vild, Miloš Ilić, Miloš Arizović i Agencija AdAstra.
Žiri je prihvatio rešenje Miloša Ilića. Međutim, Skupština opštine nikada se nije izjasnila o tom predlogu.
Za potrebe obeležavanja jubileja – 50 godina od početka izgradnje Novog Beograda angažovana je Agencija Revision da uradi znak opštine.

Znak je upotrebljen na promotivnom materijalu, a posebnu pažnju su privukli jubilarni srebrnjak u tiražu od 200 komada, vrećica sa peskom i poštanski žig.

Posle dva neuspela konkursa, Skupština opštine prihvatila je 15. februara 2000. idejno rešenje agencije Revision, kao znak Novog Beograda. Znak se sastoji od dva paralelna vertikalna pravougaonika različite visine koji simbolizuju solitere, Zapadnu kapiju i grad uopšte; iza njih u donjem uglu prolazi horizontalna zakrivljena površina različite širine koja simbolizuje reke i Novi Beograd. Ovaj znak je bio u primeni do 2003. godine.

Odbornici Skupštine opštine su marta 2002. godine odlučili da se pristupi izradi grba zbog toga što je opština Novi Beograd jedina gradska opština u sastavu grada Beograda koja nema grb i što je amblem opštine, koji je bio u upotrebi, prevaziđen i nije zadovoljavajuće rešenje.
Postupajući po odluci Skupštine, Izvršni odbor je 3.09.2002. godine doneo rešenje o formiranju Komisije za izradu grba, u koji su izabrani: Željko Ožegović, predsednik Skupštine opštine; Aleksandar Palavestra, potpredsednik Heraldičkog društva; Rastko Ćirić, profesor Fakulteta primenjenih umetnosti i odbornici Marko Đurišić i Antonije Antić.

Na predlog Srpskog heraldičkog društva „Beli orao” Skupština opštine je 11. jula 2003. godine donela Odluku o grbu i zastavi opštine Novi Beograd. Grb se koristi u tri nivoa: kao osnovni, srednji i veliki grb.

osnovni srednji veliki

Motivski repertoar usvojenog grba je sledeći:
Srebrni vitao predstavlja ušće Save i Dunava kod Beograda. Ispunjeni prostor vitla aludira na grb grada Beograda (srebrna tvrđava na crvenom bregu), dok su crvenim označena trans fluvijalna područja grada. Kombinacija boja (crveno, plavo i belo) podseća na zastavu Srbije i nekadašnje Federacije, čije je sedište Vlade na teritoriji Novog Beograda.

Na srednjem nivou grb je dopunjen teritorijalnom oznakom u vidu bedemske krune, koja u evropskoj heradici označava da je u pitanju grb teritorije, a ne porodice, dinastije ili pojedinca. S obzirom da je Novi Beograd najveća opština u zemlji sa oko 250.000 stanovnika, ima zlatnu bedemsku krunu sa četiri vidljiva merlona koji pripadaju teritoriji koje imaju iznad 100.000 žitelja.

Grb od lipovog drveta,
autor Radmilo Jaklič, Metlika, Slovenija

Veliki grb ima zastavice u letu, što je jedinstven slučaj u našoj
teritorijalnoj heraldici, a u evropskoj jedan od najređih motiva. Lastavice su vesnici proleća, buđenja prirode i obnove života; one su takođe simbol nastanjivanja, svijanja gnezda, doma kome se uvek vraća posle svojih povremenih migracija. Zastave se takođe pojavljuju na nivou velikog grba. Po pravilu desna zastava, a u heraldici je desna strana obrnuto od onoga kako gledate, pripada neposredno nadređenoj teritoriji. S obzirom da je Novi Beograd gradska opština po pravilu ta zastava pripada zastavi Grada Beograda. Leva zastava je zastava titulara.

Opština je, po prvi put, dobila i svoju zastavu – steg. U Odluci je upotrebljen izraz steg ne samo zbog toga što je to stari slovenski izraz, stara slovenska reč, nego i zbog toga što se u heraldičkoj veksilološkoj terminologiji pod pojmom steg označava kvadratna zastava sa heraldičkim motivima. Kada nema herladički motiv može biti i zastava i onda nije vezana za to da ima određenu formu. Sve gradske opštine sa izuzetkom Opštine Palilula usvojile su tu kvadratnu zastavu. Takva je uostalom i zastava Beograda. I ona takođe spada u kategoriju stegova.